ضحاك در داستانهاي باستان،مظهرزشتي وبدي وخوي شيطاني است. اين ديوسه پوزه وسه سر وشش چشم،پادشاه ستمگري بود كه با فريب خوردن از ابليس و پرورده شدن خوي شيطاني و بدي دراو،وبراثر بوسه شيطان بردوشش ،دومارازكتفش مي رويد كه مايه رنج وعذابش ميشود.پزشكان از عهده علاج او برنمي آيند تا باز شيطان ، خود رابه صورت پزشكي در آورد وبه نزد ضحاك مي رود وبه او ميگويد راه درمان اين درد و آرام كردن ماران،سيركردن آنها با مغزسرآدميان است .ضحاك نيز براي تسكين دردخود چنين كرده وهرشب دونفرراميكشد ومغزسرشان را بيرون آورده وغذاي مارها مي كند تا اندكي آرامش يابد .شگفتا قتل و جناي

عجب سروی ، عجب ماهی ، عجب یاقوت و مرجانی عجب جسمی ، عجب عقلی ، عجب عشقی، عجب جانی عجب لطف بهاری تو عجب میر شکاری تو درآن غمزه چه داری تو ؟ به زیر لب چه میخوانی؟ عجب حلوای قندی تو، امیر بی گزندی تو عجب ماه بلندی تو ،که گردون را بگردانی تویی کامل منم ناقص، تویی خالص منم مخلص تویی صور و منم راقص ، من اسفل تو معلایی به هر چیزی که آسیبی کنی آن چیز جان گیرد چنان گردد که از عشقش بخیزد صد پریشانی مروح کن دل و جان را ، دل تنگ پریشان را گلستان ساز زندان را بر این ارواح زندانی عجب حلوای قندی تو ، امر بی گزندی تو عجب ماه بلندی تو که گردون را بگردانی محسن چاو

برای چون مایی که از بچگی به دنبال آرمان گشتیم و همه امیدمان مبارزه با ظلم و ستم بود و عشق به سرنوشت مردممان ، همه دغدغه زندگیمان شد ، شریعتی یک راه روشن و زیبا بود. تقریبا هجده ساله بودم که با دکتر شریعتی آشنا شدم. عجبا که بغض فرو خورده خودم و اجداد و نیاکان مظلومم را در حلقوم او یافتم و فریاد عدالتخواهی و مبارزه و مجاهدت را از زبان او شنیدم. برای چون منی که افکار پراکنده ای داشتم شریعتی حکم یک معلم بزرگ را داشت که روحم را در زلال بزرگیش شستشو داد و نعمتهای حقیر را از من گرفت و دردهای عزیز بر جانم ریخت. او بر جانم درد ریخت و من دردمند نشدم. درد مردم را داش

پدرم اینجا و مادرم اینجا و وطنم ایرانه آخه من کجا برم همه جا جز اینجا واسه من زندانه عشق من اینجا و پسرم اینجا واهل کردستانه مرده و زنده من تشنه لب دنبال خاک خوزستانه آخه من کجا برم رمضوناش رنگ ربنای مست شجریان باشه یا موذن زاده اذان افطارش جادوی خلوتیه شهر تهران باشه بچه غمگین شط خرمشهرم که تموم دنیاش قد آبادانه دل تنگم خونه دل خونم مسته سرخی خورشید غروب هرمزگانه من غریبم همه جا مثل ابر پائیز همه جا می بارم اما تو خاک خودم موندن و مردنمو بیشتر دوست دارم آخه من کجا برم رمضوناش رنگ ربنای مست شجریان باشه یا موذن زاده اذان افطارش جادوی خلوتیه شهرتهران

دلت تهرون چشات شیراز لبت ساوه هوات بندر بمم هر شب تنم تبریز سرم ساری چشام قمصر دلم دلتنگ تنگستان رو دوشم درد خوزستان غرورم ایل قشقایی تو رگهام خون کردستان تو خونم جنگ تحمیلی تو خونت ملک اجدادی خرابم مثل خرمشهر ولی تو خرم آبادی تموم کودکی هامو بهم دنیا بدهکاره تو با لالایی خوابت برد منم با موج خمپاره دیگه خستم از این شهرو از این دنیای وامونده میخوام برگردم اون جایی که انگشتام جا مونده دلم بعد از تو با هر چی که ترکش داشت جنگیده دیگه بعد از تو به هر کی که درکش کرد خندیده رو دستم داغ سوسنگرد تو قلبم عشق خونین شهر خیالم رکس آبادان اسیرم باز تو این شه